100 zł, Kazimierz Pułaski, PR 69

legend Powiększ

PAR_275_69

PAR_275_69419

Cena:99,00 zł

Dodaj do listy życzeń


Podstawowe parametry:
Metal: Srebro (Ag 625)
Nakład: 100 334 szt.
Opakowanie: Slab firmy PCG
Rok emisji: 1976
Średnica monety: 32 mm
Stan zachowania: PR69
Waga monety: 16,5 g

Opis produktu

Awers monety: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Ludowej, po bokach orła oznaczenie roku emisji: 19-76, pod orłem napis: ZŁ 100 ZŁ. Znak mennicy pod łapą orła. W otoku napis: POLSKA/RZECZPOSPOLITA/LUDOWA. 

Rewers monety: Stylizowany wizerunek lewego profilu Kazimierza Pułaskiego. W otoku napis: KAZIMIERZ/PUŁASKI. U dołu monety napis: 1747-1779. . 

Projektant monety: Stanisława Wątróbska 

Kazimierz Pułaski urodził się 4 marca 1747 roku w Winiarach pod Warką, gdzie spędził wczesne dzieciństwo. Tam również pobierał naukę w szkole księży teatynów, którą opuścił w 1762 roku, aby zostać paziem na dworze królewicza Karola, syna Augusta III Sasa. 

W 1763 roku w czasie pobytu w obozie wojskowym króla Karola, Pułaski przeżył oblężenie Mitawy przez wojska rosyjskie. Było to dla niego pierwsze żołnierskie doświadczenie. 

Pułaski był jednym z inicjatorów i pierwszym marszałkiem związkowym Konfederacji Barskiej zawiązanej 29 lutego 1768 roku w Barze na Podolu. Konfederacja Barska stanowiła zbrojny związek polskiej szlachty utworzony w celu obrony swobód obywatelskich, niepodległości kraju i wiary katolickiej. Walki toczone przez konfederatów miały charakter walk partyzanckich. W tych warunkach dał o sobie znać talent dowódczy Pułaskiego. 

Dwudziestego kwietnia 1768 roku Pułaski prowadził swoje oddziały w starciu z przednią strażą wojsk carskich, skierowanych na Podole. Trzy dni później walczył pod Starokonstantynowem na Ukrainie. W połowie czerwca Pułaski skapitulował po dwutygodniowym oblężeniu Berdyczowa, po czym dostał się do rosyjskiej niewoli. Wypuszczono go po dwóch miesiącach, po czym udał się do obozu barzan pod Chocimiem. 

W lutym 1769 roku Kazimierz Pułaski odbył rajd rozpoznawczy w kierunku Zaleszczyk, podczas którego stoczył potyczkę pod Tłuszynem. W marcu 1769 roku Pułaski schronił się wraz ze swoimi oddziałami w Turcji. Do Polski wrócił pod koniec miesiąca. 

W połowie kwietnia 1769 roku w wyniku panującej epidemii zmarł jego ojciec. Po tej śmierci Kazimierz i jego brat Franciszek postanowili połączyć swoje siły. Pod koniec czerwca zorganizowali powstanie na Litwie. Szóstego lipca 1769 roku Kazimierz dowodził zwycięską bitwą pod Kukiełkami a sześć dni później zwyciężył w bitwie pod Słonimiem. Trzeciego sierpnia 1769 roku Kazimierz Pułaski został mianowany marszałkiem skonfederowanej ziemi łomżyńskiej. 

Trzynastego września oddziały braci Pułaskich zostały rozbite pod Orzechowem, gdzie zginął Franciszek. Trzynastego stycznia 1770 roku Kazimierz Pułaski został ciężko ranny w walkach pod Grabiem. Na pewien czas wycofał się z czynnego udziału w walkach. 

Na pole bitwy wrócił 1 września, gdy zorganizował udany, nocny wypad na Kraków. Następnie 9 września zdobył klasztor na Jasnej Górze. W grudniu zaś przyczynił się do udanej obrony klasztoru przed wojskami rosyjskimi. 

Jesienią 1771 roku, miała miejsce próba porwania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, w przygotowaniach której brał udział także Pułaski. Po fiasku tego porwania Pułaski został ogłoszony królobójcą. Próbował się bronić przed zarzutami w ogłoszonym przez siebie manifeście, co nie przyniosło jednak oczekiwanych przez niego efektów. Wyjechał do Austrii, ponieważ nie mógł dłużej przebywać w kraju. Po dwóch miesiącach spędzonych w Austrii, wrócił na Jasną Górę, skąd prowadził wypady na Wielkopolskę i Kraków, które nie przyniosły jednak spodziewanych efektów. 

Nieuchronnie zbliżał się koniec powstania dzieła. Rosja, Prusy i Austria przesądziły o losach Polski, dokonując jej rozbioru. Na wieść o tym wielu dowódców powstania zawiesiło działalność. Pułaski również nie widział sensu dalszego oporu i 31 maja 1772 roku opuścił Jasna Górę. Kazimierz Pułaski miał już nigdy nie wrócić w rodzinne strony. Udał się na Śląsk, skąd dotarł do Drezna, gdzie przez kilka tygodni przebywał na dworze królewicza Karola, licząc na jego przychylność dla konfederackiego obozu. 

W sierpniu 1772 Pułaski przybył do Altwasser na Śląsku pod przybranym nazwiskiem „Rudziński”, aby odwiedzić Franciszkę Krasińską, jedyną autentycznie życzliwą mu wtedy osobę. We wrześniu wyjechał do Francji, po czym udał się do Drezna, aby być bliżej kraju, w którym w czerwcu miał się odbyć proces uczestników zamachu na króla. Proces ten zakończył się we wrześniu zaocznym skazaniem Kazimierza Pułaskiego na śmierć poprzez ścięcie. 

W marcu 1774 Pułaski opuścił Paryż, aby udać się do Turcji. Uczestniczył tam w klęsce wojsk tureckich w Kozludżi. Po tej porażce wrócił do Francji, gdzie żył z zapomóg i pożyczek. W końcu, w 1775 roku został aresztowany za nieuregulowane długi. Został zwolniony z aresztu po spłacie długów, która nastąpiła dzięki pomocy zaprzyjaźnionego z Pułaskim majora Russiego. 

Piętnastego sierpnia 1776 roku Pułaski napisał do Sejmu list otwarty, zwracając się jednocześnie do króla z prośbą o darowanie kary. Sprawy konfederackie, w tym zamach na króla były jednak zbyt świeżymi ranami, dlatego też Pułaski nie mógł liczyć na amnestię. W tym samym czasie zaczął się starać o możliwość wyjazdu do Stanów Zjednoczonych, aby wziąć tam udział w walkach o wyzwolenie Ameryki spod władzy Anglików. 

Do Ameryki dotarł 23 lipca 1777 roku. Po krótkim pobycie w Bostonie udał się Pułaski do Pensylwanii, gdzie urzędował naczelny wódz wojsk amerykańskich, Jerzy Waszyngton. Dwudziestego sierpnia Pułaski skierował do Kongresu ofertę w sprawie przyjęcia go do służby wojskowej, która to oferta została przyjęta. 

Już 11 września Pułaski wziął udział w swojej pierwszej amerykańskiej bitwie przeciwko Anglikom, która miała miejsce nad rzeką Brandywine. Bitwa zakończyła się porażką Amerykanów. Cztery dni później Pułaski otrzymał nominację na generała kawalerii amerykańskiej. Pułaski starał się przekonać Kongres do wzmocnienia kawalerii. 

Natomiast 19 marca 1778 roku przedstawił Kongresowi projekt samodzielnego legionu, po czym 6 kwietnia dostał zezwolenie na jego utworzenie. Starał się również o zwiększenie dotacji na jego utworzenie, ale Kongres się na to nie zgodził. W maju legion Pułaskiego otrzymał własny sztandar. Pułaski stał na czele legionu podczas bitwy pod Egg Harbor, a potem pod Charleston wiosną i latem 1779 roku. 

Pułaski został śmiertelnie raniony 9 października 1779 w szturmie na Savannah. Przeniesiono go na statek, który miał przewieźć go do Charleston. Przez dwa dni Pułaski walczył ze śmiercią, ale obrażenia okazały się zbyt dotkliwe i Pułaski zmarł 11 października nie dotarłszy do brzegu. Jego ciało oddano morzu. 

Dwudziestego pierwszego października 1779 statek dopłynął do portu, po czym odbył się symboliczny pogrzeb amerykańskiego i polskiego bohatera. Po śmierci jego imię stało się sławne w całej Ameryce. Jego popiersie znalazło się w waszyngtońskim panteonie bohaterów narodowych, a w Savannah wzniesiono dla niego pomnik. W 1793 roku polski sejm uchwalił kasację wyroku z 1773 roku. 

Szóstego listopada 2009 roku Prezydent Barack Obama podpisał rezolucję nadającą Kazimierzowi Pułaskiemu pośmiertnie honorowe obywatelstwo amerykańskie.

Opinie

Bądź pierwszym który napisze opinię!

Napisz opinię

100 zł, Kazimierz Pułaski, PR 69

100 zł, Kazimierz Pułaski, PR 69

Podobne produkty z tej kategorii

Kontakt

Telefon
+48 22 769 77 27
(dni robocze 9.00-17.00)
Telefon
+48 505 420 060
(pn-sb 9.00-19.00)
skup monet warszawa, skup banknotów

Szukaj

Kategorie

Przewoźnicy

darmowa wysyłka

Portfele skórzane

artykuły szkolne